Farcik nie powinien był tego pamiętać. Nie powinien był wiedzieć, jak to jest, kiedy łańcuch wrasta w szyję. Nie powinien był uczyć się życia od bólu.

A jednak… kiedy trafił do nas jako szczeniak, jego delikatna szyja była tak poraniona, że trudno było uwierzyć, że ktoś był w stanie na to pozwolić. Wtedy po raz pierwszy zobaczyliśmy w jego oczach dwie rzeczy jednocześnie: cierpienie i nadzieję.

Nadzieję, która sprawiła, że zaczęliśmy walczyć jeszcze mocniej. Dziś jego szyja jest już zagojona. Ale dusza, ta potrzebuje człowieka, by odzyskać spokój.

Jaki jest Farcik dziś?

To drobny, 6,5-kilogramowy piesek urodzony w kwietniu 2025 roku, młodziak, który dopiero poznaje świat takim, jakim powinien być: ciepłym, bezpiecznym, dobrym.

Gdy widzi człowieka, podchodzi z dystansem, jakby pytał: „Na pewno mogę? Na pewno nie skrzywdzisz?”  Ale potem robi ten maleńki kroczek naprzód. I kolejny. Bo naprawdę bardzo chce zaufać.

Na zewnątrz rozpiera go energia, wszędzie go pełno, rozgląda się, biegnie, węszy, nadrabia dzieciństwo, którego nigdy nie miał. Emocje czasem biorą górę, ale to tylko dowód na to, jak bardzo chce żyć pełnią życia.

Kocha smaczki, choć jeszcze nie wie, jak je poprawnie brać. Nie zna komend, dopiero uczy się smyczy, i tu widać jego największą ranę. Smycz nie jest dla niego neutralna.
Na jej widok potrafi się skulić, odwrócić głowę… jakby przypominała mu wszystko, co najgorsze. Ale już wiemy, że przy cierpliwym człowieku to się zmieni. Pomału, spokojnie, w jego tempie.

Kim może być jutro?

Psem, który po raz pierwszy w życiu:
– zaśnie spokojnie obok swojego człowieka,
– pójdzie na spacer bez strachu,
– weźmie smaczka z ręki z ufnością,
– poczuje, że jest kochany od początku do końca.

Farcik nie jest psem „na teraz”. Jest psem „na zawsze”. Takim, w którego trzeba uwierzyć, a on odda całe swoje małe serduszko. Jeśli w Twoim domu jest miejsce na historię, którą można napisać od nowa, wypełnij ankietę adopcyjną i przyjedź poznać Farcika.

On już zrobił pierwszy krok.
Teraz czeka, aż ktoś zrobi drugi.